Muza

dataskin

dataskin

Well-Known Member
2 060
6 147


Osobiście najbardziej lubię Fabienk, ale cała reszta też mi siadła.



View: https://www.youtube.com/watch?v=pRgHYWOtqqc


Odkryłem ich jakieś pół roku temu, tym bardziej cieszy mnie fakt że z miesiąc temu ich popularność eksplodowała po koncercie dla KEXP.

1774215007283.png
Kilka ciekawostek:

Symbolika Wizualna i Teoretyczna
Gest Trójkąta: Podczas występów na żywo (np. słynna sesja dla KEXP) muzycy często zaczynają sety od wyciągnięcia dłoni i złączenia palców w kształt trójkąta. Jest to bezpośrednie nawiązanie do ich fascynacji piramidami i „pitagorejskim” podejściem do rocka.
Kostiumy: Choć występują jako duet, ich identyczna estetyka (maski z masy papierowej, grochy) często tworzy wizualny balans oparty na symetrii, która w połączeniu z ich instrumentarium (np. dwugryfowa gitara + perkusja = 3 główne źródła dźwięku) domyka kompozycję sceniczną.
Daty wydawnicze: Ich nadchodzący drugi album, Vol. II, ma zaplanowaną premierę na 3 kwietnia (4/3).

Trzy Filary Inspiracji i Zainteresowań
W oficjalnych materiałach zespołu i wywiadach (m.in. dla The Guardian czy CBC) duet konsekwentnie wymienia „trójki” jako podstawy swojego istnienia na Ziemi:
Trzy siły napędowe muzyki: Acid techno, disco oraz rock.
Trzy ziemskie eksporty, które ich fascynują: Muzyka rockowa, piramidy (struktury trójkątne) oraz hot dogi.

Angine de Poitrine opiera się na skomplikowanych podziałach, gdzie liczba 3 odgrywa kluczową rolę:
Podziały asymetryczne: W utworach takich jak „Fabienk” krytycy i fani zauważają strukturę opartą na cyklach 2+1 (dwie miary 4/4 i jedna 2/4), co tworzy specyficzny, „potykający się” rytm, który mimo asymetrii zachowuje taneczny groove.
Mikrotonalność: Khn de Poitrine używa gitary dwugryfowej przystosowanej do skal mikrotonalnych. W ich teorii muzycznej pojawiają się nawiązania do „trzecich tonów” (dźwięków pomiędzy półtonami), co wykracza poza standardowy zachodni podział oktawy.
Hipnotyczne pętle (Loops): Struktura ich utworów często opiera się na nakładaniu na siebie trzech warstw dźwiękowych: fundamentu basowego, perkusyjnego rytmu „motorik” i serpentynowych, dysonansowych riffów gitary.
Triole: Wprowadzenie niepokoju i „pędu”
Triola to podział nuty na trzy równe części w czasie, w którym normalnie wystąpiłyby dwie (np. trzy ósemki zamiast dwóch). W utworach Angine de Poitrine liczba „3” na poziomie mikro-rytmu działa następująco:
Rytm „potykający się”: Zespół często używa triol w partiach gitary (Khn), podczas gdy perkusja (Klek) trzyma prosty rytm. Tworzy to wrażenie, że muzyka „pędzi” lub „potyka się”, co jest znakiem rozpoznawczym ich stylu.
Mantra i pulsacja: Triole ósemkowe lub ćwierćnutowe tworzą falujący, kolisty ruch. W przeciwieństwie do „kanciastego” podziału na 2 lub 4, podział na 3 jest bardziej naturalny dla struktur transowych i mantrycznych, do których zespół otwarcie nawiązuje.
Polimetria: Nakładanie „3” na „4”
Polimetria to sytuacja, w której dwa instrumenty grają w różnych metrach jednocześnie (np. gitara w 3/4, a perkusja w 4/4). To tutaj liczba „3” staje się kluczem do ich kompozycji:
Cykle przesunięć: Jeśli gitara gra motyw oparty na 3 uderzeniach, a perkusja na 4, to akcenty obu instrumentów spotkają się dopiero po 12 uderzeniach (3x4). Przez cały ten czas słuchacz odnosi wrażenie, że struktura utworu „pływa” i stale się zmienia, mimo że każdy muzyk gra powtarzalną pętlę.
Symbolika trójkąta w czasie: Można to sobie wyobrazić jako wpisanie trójkąta (rytmu na 3) w kwadrat (rytm na 4). W utworze „Fabienk” wyraźnie słychać, jak gitara narzuca trójkowy puls, który „walczy” z dyskotekowym, czwórkowym bitem perkusji. To właśnie to zjawisko tworzy specyficzne dla zespołu napięcie.

Zastosowanie w strukturze (Rytm 2+1)
Często zamiast czystej polimetrii, duet stosuje struktury addytywne (dodawane), gdzie liczba 3 wynika z sumowania:
Takt 3/4 jako wyrwa: Zespół potrafi grać kilka taktów 4/4, po czym nagle wstawić jeden takt 3/4. Ta „brakująca” jedna miara powoduje, że słuchacz odnosi wrażenie nagłego przeskoku lub „zacięcia się” płyty. Jest to bezpośrednie nawiązanie do ich estetyki dadaistycznej – celowego psucia porządku.
Grupowanie (3+3+2): W szybszych utworach zamiast standardowego podziału ósemek (4+4), stosują podział 3+3+2. Daje to efekt synkopowany, gdzie pierwsze dwie grupy po „3” dominują nad całością, narzucając trójkowy charakter utworu, który dopiero na końcu zostaje domknięty dwójką.
Strojenie Pitagorejskie i Kwinta Czysta
Fundamentem teorii Pitagorasa, do której zespół nawiązuje, jest stosunek częstotliwości 3:2. Jest to matematyczny zapis kwinty czystej – najbardziej konsonansowego interwału po oktawie.
• Dominacja Kwint: W kompozycjach Khn de Poitrine rzadko usłyszysz tercje (charakterystyczne dla muzyki dur/moll). Zamiast tego, gitara często operuje „pustymi” kwintami, co nadaje muzyce surowy, monumentalny charakter.
• Matematyka drgań: Stosunek 3:2
oznacza, że na każde dwa drgania struny podstawowej przypada trzy drgania struny nastrojonej o kwintę wyżej. To fizyczna obecność liczby 3 w powietrzu podczas ich koncertów.
Tryton – „Diabolus in Musica” (3 Całe Tony)
Jako zespół eksplorujący dysonans i „dadaistyczny” niepokój, Angine de Poitrine często wykorzystuje tryton. Jest to interwał składający się dokładnie z 3 całych tonów.
W utworach takich jak „Mata Zyklek”, riffy gitary często opierają się na napięciu między dźwiękiem podstawowym a trytonem. To „geometryczne” podejście do gry – palce na gryfie często układają się w powtarzalne, trójkątne wzory, które generują te ostre, zgrzytliwe brzmienia.
Mikrotonalność i Trzecie Tony (Third-tones)
Khn de Poitrine korzysta ze specjalnie modyfikowanych instrumentów (często z dodatkowymi progami lub nietypowym menzurowaniem). Pozwala to na wydobycie dźwięków spoza standardowej skali 12-półtonowej:
Podział na 3: Zespół eksperymentuje z podziałem całego tonu na trzy równe części (tzw. trzecie tony), zamiast standardowych dwóch półtonów.
Efekt: Tworzy to brzmienie „pomiędzy” nutami, które dla ludzkiego ucha brzmi egzotycznie lub „pozaziemsko”, co idealnie wpisuje się w ich narrację o byciu przybyszami z innej cywilizacji.
Harmoniczne (Aliquoty)
W strukturze tonalnej każdego dźwięku istnieją tzw. składowe harmoniczne. Trzecia harmoniczna (częstotliwość trzykrotnie wyższa od podstawowej) odpowiada właśnie za kwintę w wyższej oktawie.
Zespół często wykorzystuje flażolety (harmoniczne), uderzając w struny w miejscach odpowiadających podziałowi struny na 3 części (np. nad 7. progiem). Powoduje to, że instrument „śpiewa” czystą liczbą 3, odcinając fundament dźwięku.
Triady (Akordy trójdźwiękowe)
Nawet w ich najbardziej eksperymentalnych momentach, zespół wraca do formy triady, ale dekonstruuje ją. Zamiast budować akordy z tercji (np. C-E-G), budują je na bazie kwart i kwint, co w teorii muzyki nazywa się budową kwartową, ale wciąż opartą na trzech współbrzmiących punktach dźwiękowych.


Polecam muzycznych przybyszów z Matplanety.
 
Ostatnia edycja:
You must log in or register to reply here.
Do góry Bottom