Ślepy
neosarmata
- 75
- 41
Złamię monopol Kawadora na pisanie o nowościach kinowych
i napiszę ciut o nowym dziele Tarantino. Mam nadzieję , że niczego nie przeoczyłem i nie dubluję tematu, a nowy wątek zakładam miast pisać w "Jakie filmy ostanio...", bo śmiem twierdzić, że "Django" jest dość ciekawym przypadkiem.
Film właśnie obejrzałem, przy czym dopiero po jego obejrzeniu dowiedziałem się (zapewne przez brak telewizorni i nieśledzenie zapowiedzi w necie), że to nówka sztuka
. Trochę żałuję, bo chętnie zobaczyłbym to na dużym ekranie.
Film jest interesujący z kilku powodów. Po pierwsze, czysto wizualnie, jest nakręcony wprost genialnie. Piękne ujęcia, długie ruchy kamery, której oko pada na doskonale uchwyconych bohaterów na tle malowniczych usańskich pejzaży, tańczące konie, krew tryskająca na biały bawełniany puch... Cudo.
Po drugie, a propos krwi, Tarantino to nadal Tarantino, ale jakiś taki inny, nawet nie mniej tarantinowski lecz tarantinowski inaczej. Dojrzalszy, subtelniejszy możnaby rzec. Nie ma killbillowych wstawek czy animacji, sztuczna posoka nie tryska tak nachalnie z tajwańskich prezerwatyw, muzyka (ciekawie dobrana) nie odrealnia filmu przenosząc widza gwałtownie w świat pokręconej psychiki autora. Zgoła odwrotnie, zamiast powodować nieuzasadniony zachwyt nad cudownym i głębokim kretynizmem tego co się widzi powoduje jeno delikatny szum w głowie. Nadal klimat Quentina, ale taki inny. Starzeje się chłopak najwyraźniej, ale to tylko plus.
Po trzecie: temat. W życiu bym nie powiedział, że spodoba mi się tego typu film o murzynach. Ba, jakby mi ktoś powiedział, że będzie mi się podobał film, który, choć może nie bezpośrednio, ukazuje Dixie jednostronnie, jako złych zwolenników niewolnictwa etc. (lewackie, podświadome programowanie), to bym klienta wyśmiał. Ale mi się spodobał
.
Spodobał mi się, bo - jak prawie każdy obraz Tarantino - poza wspomnianym programowaniem przekazuje też pod warstwą nierzeczywistego mordobicia ważne wartości. Wolność, konieczność walki o swoje, miłość, przyjaźń, sprawiedliwość, pozytywne nastawienie do broni, wartość jednostki. Westernowe "dobry-samotny-rozjeżdżacz-wszystkiego-złego-co-się-rusza". To, że murzyn też człowiek
.
Krótki, trzyzdaniowy opis fabuły przedstawia się następująco:
Łowca głów, z pochodzenia Niemiec, kupuje negra Django, bo potrzebuje jego pomocy w złapaniu bandytów. Powoli stają się przyjaciółmi, sceptyczny wobec niewolnictwa Aleman wyzwala bambo i uczy go fachu. Django chce odszukać swoją żonę (również niewolnicę), jego nowy kumpel chce pomóc mu odzyskać małżonkę i dokonać słusznej zemsty na jej oprawcach.
Film nie dla propów i ludzi z białymi szatami w szafie. Dla pozostałej, normalnej reszty jak najbardziej wart obejrzenia
.
BTW, po seansie wciąż krąży mi po głowie pytanie, o ile świat byłby piękniejszy, gdyby wrodzony naszym ciemniejszym braciom nadmiar agresji spożytkować na bardziej wolnościowe zajęcia niż strzelanie do roznosicieli pizzy
Film właśnie obejrzałem, przy czym dopiero po jego obejrzeniu dowiedziałem się (zapewne przez brak telewizorni i nieśledzenie zapowiedzi w necie), że to nówka sztuka
Film jest interesujący z kilku powodów. Po pierwsze, czysto wizualnie, jest nakręcony wprost genialnie. Piękne ujęcia, długie ruchy kamery, której oko pada na doskonale uchwyconych bohaterów na tle malowniczych usańskich pejzaży, tańczące konie, krew tryskająca na biały bawełniany puch... Cudo.
Po drugie, a propos krwi, Tarantino to nadal Tarantino, ale jakiś taki inny, nawet nie mniej tarantinowski lecz tarantinowski inaczej. Dojrzalszy, subtelniejszy możnaby rzec. Nie ma killbillowych wstawek czy animacji, sztuczna posoka nie tryska tak nachalnie z tajwańskich prezerwatyw, muzyka (ciekawie dobrana) nie odrealnia filmu przenosząc widza gwałtownie w świat pokręconej psychiki autora. Zgoła odwrotnie, zamiast powodować nieuzasadniony zachwyt nad cudownym i głębokim kretynizmem tego co się widzi powoduje jeno delikatny szum w głowie. Nadal klimat Quentina, ale taki inny. Starzeje się chłopak najwyraźniej, ale to tylko plus.
Po trzecie: temat. W życiu bym nie powiedział, że spodoba mi się tego typu film o murzynach. Ba, jakby mi ktoś powiedział, że będzie mi się podobał film, który, choć może nie bezpośrednio, ukazuje Dixie jednostronnie, jako złych zwolenników niewolnictwa etc. (lewackie, podświadome programowanie), to bym klienta wyśmiał. Ale mi się spodobał
Spodobał mi się, bo - jak prawie każdy obraz Tarantino - poza wspomnianym programowaniem przekazuje też pod warstwą nierzeczywistego mordobicia ważne wartości. Wolność, konieczność walki o swoje, miłość, przyjaźń, sprawiedliwość, pozytywne nastawienie do broni, wartość jednostki. Westernowe "dobry-samotny-rozjeżdżacz-wszystkiego-złego-co-się-rusza". To, że murzyn też człowiek
Krótki, trzyzdaniowy opis fabuły przedstawia się następująco:
Łowca głów, z pochodzenia Niemiec, kupuje negra Django, bo potrzebuje jego pomocy w złapaniu bandytów. Powoli stają się przyjaciółmi, sceptyczny wobec niewolnictwa Aleman wyzwala bambo i uczy go fachu. Django chce odszukać swoją żonę (również niewolnicę), jego nowy kumpel chce pomóc mu odzyskać małżonkę i dokonać słusznej zemsty na jej oprawcach.
Film nie dla propów i ludzi z białymi szatami w szafie. Dla pozostałej, normalnej reszty jak najbardziej wart obejrzenia
BTW, po seansie wciąż krąży mi po głowie pytanie, o ile świat byłby piękniejszy, gdyby wrodzony naszym ciemniejszym braciom nadmiar agresji spożytkować na bardziej wolnościowe zajęcia niż strzelanie do roznosicieli pizzy